Voor de overgang naar carnaval 2026

OLDENZAAL - Twee Hengelose broers, Gerard en Jan Veldscholte, waren al jaren een vast begrip in de Grote Carnavalsoptocht van Oldenzaal. Als je dacht dat je alles al had gezien, hoefde je maar even te wachten tot de twee de hoek omkwamen. Dan wist je: dit wordt lachen. 

Hun creaties waren nooit half werk. Altijd een verhaal, altijd een knipoog, en altijd met dat typische Veldscholte humorlaagje waar Oldenzaal zo van houdt. Vorig jaar bleef het ineens stil. Geen Gerard en geen Jan. Geen commentaar langs de kant, geen onverwachte grap, geen uitdossing waar nog weken over kon worden nagepraat.

De reden was echter allesbehalve lichtzinnig. Gerard was druk als vrijwilliger met het africhten en opleiden van een blindengeleidehond. Een taak die tijd, aandacht en vooral toewijding vraagt. Carnaval moest even wijken voor iets groters. Dat begreep iedereen, al werd het gemis gevoeld. Maar dit jaar zijn ze terug. En hoe! Alsof ze de gemiste optocht in één klap willen inhalen, hebben ze besloten het dit keer weer samen te doen. Als tweeling, maar dan als twee oude dames “in de overgang”. Hun motto: We zijn in de overgang. Niet alleen hormonaal, maar ook letterlijk: voor een spoorwegovergang.

Twijfelend. Treuzelend. Beslissend, maar net niet. Voor hun overweg staan ze komend weekend, twee krasse dametjes, compleet met bloemetjesjurken, krulspelden onder een sjaaltje en stevige handtassen die duidelijk meer geheimen bevatten dan nodig is. Voor hen: een complete overweg. Met rood-witte overwegbomen, knipperlichten die vervaarlijk hun werk doen en een bel die nét iets te enthousiast rinkelt. Alles klopt. Alles beweegt. Alles leeft.

Gerard speelt de iets nerveuzere van de twee. Hij staat met één voet al bijna op het spoor, terwijl hij Jan toefluistert: “Zullen we nog wel gaan?” Jan daarentegen is onverstoorbaar. Die kijkt, knikt, denkt, en kijkt nog eens. “Ach, ‘t kan nog wel,” lijkt hij te zeggen, terwijl het licht al lang rood is. Het publiek ziet het gevaar, maar herkent vooral het moment. Want wie heeft daar nooit gestaan? Twijfelend voor een overgang, in het leven of op het spoor.

Het ludieke verhaal achter hun creatie raakt precies de kern. De overgang als metafoor voor ouder worden, voor keuzes maken, voor loslaten en doorgaan. Gerard en Jan laten zien dat die fase niet zwaar of somber hoeft te zijn. Integendeel. Met humor, zelfspot en een flinke dosis carnavalsgekte maken ze er iets lichts van. Iets om samen om te lachen. Langs de kant zal worden gewezen, gegiecheld en hardop gelachen. “Doar bint ze!” roept iemand. En dat zijn ze. Terug waar ze horen. Gerard en Jan Veldscholte bewijzen opnieuw dat carnaval niet alleen gaat over verkleden, maar over verhalen vertellen. Verhalen die blijven hangen. Net als zij. Ook wij wensen hen weer veel gezelligheid bij de komende optocht!