Mijn strijdkreet: never give up!
Het is al jaren mijn strijdkreet. Niet omdat het altijd makkelijk is, maar juist omdat sommige zaken te belangrijk zijn om los te laten. Zo ook het niet los laten van de aandacht rond de Stolpersteine in Oldenzaal. Want herinneren is geen luxe, herinneren is een verantwoordelijkheid.
OLDENZAAL - Inmiddels hebben zich al enkele steunbetuigers gemeld. Mensen die begrijpen dat het bij het doen leggen van Stolpersteine niet alleen gaat over stenen in de stoep, maar over verhalen. Over namen. Over levens die abrupt werden afgebroken. Over 63 Joodse inwoners van Oldenzaal die werden weggevoerd en nooit meer terugkeerden. En ook over de Sinti families, die eveneens slachtoffer werden van oorlog en vervolging.
Hun namen mogen niet verdwijnen in de vergetelheid. Dus is er nog werk te doen. Veel werk. Want een initiatief heeft draagkracht nodig en mensen met visie. Mensen met doorzettingsvermogen. Mensen die niet terugdeinzen voor uitdagingen, maar juist de handschoen oppakken. De (her)oprichting van stichting Stolpersteine in Oldenzaal vraagt om krachtige mensen die deze verantwoordelijkheid willen dragen. Desnoods in een nieuwe vorm, een nieuwe stichting, en met nieuwe energie.
Het gaat niet alleen om het verleden, het gaat ook om het heden en de toekomst. In een tijd waarin polarisatie groeit en geschiedenis soms onder druk staat, is het des te belangrijker om zichtbaar te maken wat er is gebeurd. Stolpersteine dwingen ons letterlijk stil te staan. Een naam in het trottoir. Een geboortedatum. Een deportatiedatum. Een plaats van overlijden.
Het zijn kleine stenen met een enorme betekenis. Oldenzaal heeft deze herinnering nodig. Niet alleen voor de nabestaanden, maar voor ons allemaal. Voor onze kinderen en kleinkinderen. Zodat zij weten dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Dat achter elke naam een mens schuilgaat. En dat herdenken niet alleen iets is voor één dag per jaar, maar een blijvende opdracht. Daarom mijn oproep. Wie neemt de handschoen op? Wie wil meedenken, meewerken, organiseren? Wie wil helpen om ervoor te zorgen dat jaarlijks de 63 Joden en de Sinti familie in Oldenzaal worden herdacht? Het hoeft niet alleen. Samen kunnen we dit realiseren. Samen kunnen we geschiedenis zichtbaar maken. Mijn strijdkreet blijft: je moet nooit opgeven. Niet als het moeilijk wordt. Niet als het lang duurt. Niet als het tegenzit. Want sommige zaken verdienen volharding.
Sommige herinneringen verdienen een plek. En sommige namen verdienen het om voor altijd zichtbaar te blijven. Dus wie zegt: ik doe mee?Wie helpt om deze belangrijke stap te zetten? De geschiedenis wacht niet. Maar samen kunnen we ervoor zorgen dat zij nooit wordt vergeten.
Herinneren is niet passief; je moet het juist actief doen
