Column: Dag Joke

In de Bevrijdingskrant van april 2020 sprak ik mij uit over dat wat na de bevrijding van Oldenzaal jonge vrouwen en meisjes was aangedaan. De vader van Cor Snijders uit de Lyceumstraat 1 werd toen mijn superheld omdat hij in opstand kwam en zijn afkeer uitte over de behandeling van jonge vrouwen die Moffenmeiden werden genoemd.

Er volgde een reactie per mail en ze schreef “Kaatje Knip, weet wel dat ik uit liefde ben verwekt en geboren.” Ik was verbaasd en kon het niet laten om contact met haar te zoeken. Ik legde schoorvoetend het eerste contact. 75 jaar bevrijding voor mij, voor haar bleken het 75 jaar een zware last meedragen. Ze vertelde dat haar moeder destijds één van de vele jonge vrouwen was, die gevallen was voor de charmes van een Duitse soldaat die op de vliegbasis was gelegerd. Wanneer haar vader, een Duitse soldaat, geen Nazi, wordt overgeplaatst naar Ausburg, blijft haar moeder in Oldenzaal achter. Vrouwen die moesten bevallen van een Duitse soldaat werden gedwongen in de Boerhavekliniek te Amsterdam te bevallen.

Na haar geboorte komt ze als baby naar Oldenzaal. Ze groeit op in de Carmelstraat waar ze een liefdevolle jeugd heeft. Tot het moment dat ze ontdekt dat het haar oma en opa zijn die zorg en aandacht aan haar geven. Worstelingen met zichzelf, met haar omgeving. Opstandig, woedeuitingen, frustratie en verdriet: ze moet het uiten. Op dat moment wordt het haar ook duidelijk waarom ze als 12-jarige op die Christelijke CVO–school op de markt werd genegeerd.

Ik vroeg haar het levensverhaal op te schrijven. Het verhaal over haar geboorte, de ontdekking van, en de speurtocht die ze nadien ondernam opzoek naar haar vader. Haar verhaal over haar jeugd, over huwelijk, haar man en haar kinderen. Over haar moeder die ze na haar ontdekking liefdevol wederzijds is blijven tegemoet treden. De wederzijdse blijvende gevoelens en ervaringen. Onlangs kreeg ze te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Ze maakte haar keuze; tevreden is ze in het bijzijn met haar man en kinderen deze week ingeslapen. Maar jij Joke, hebt mij (ons) een document nagelaten, een document waar van wij kunnen ervaren en leren. Over hoe om te gaan met verdriet, met teleurstellingen, je zorgen, je pijn en het vergeven. Hoe jij samen met je gezin je hebt herpakt en hebt overwonnen. Je zei: “Mensen, vergeven wel, maar vergeten niet.” Vergeven deed je door te schrijven: “mijn vader was een goede Duitser.” Vergeten nee, want jij hebt ons een document nagelaten voor deze en de volgende generatie.

Kaatjeknip
Reactie: Knipkaatje@gmail

Meer berichten