Column: De virusvrije zomer lonkt

Ik raak nog niet te over enthousiast bij de vrijheid die nu wordt geboden. Maar het gevoel dat er wat aan het veranderen is begint in mij te leven. Er hangt iets bijzonders in de lucht, zo voel ik dat. Wanneer ik zaterdagochtend sta te wachten bij de marktkraam van Fleured waar mijn wekelijkse bloemenboeket wordt gemaakt, wordt ik aangesproken door twee Bond pakkers. “Hoi Kaatje, hoe is het? Ja we mogen weer hé.” Daarmee doelen ze op dat ons Stadstheater de Bond de deuren weer gaat openen en wij weer kunnen gaan genieten van cabaret, toneel, zang en dans. Samen weer volop genieten van het cultuuraanbod.

Het zal weer een hele uitdaging zijn om een nieuw theaterprogramma te doen samen stellen. Riëtte Kruize en haar team zijn ontzettend blij dat ze ons, de theaterbezoekers weer mogen ontvangen. Het theater en de voorstellingen, maar vooral de sociale nazit aan de praattafel heb ik erg gemist. Blijvend missen zal ik Gerry, mijn (onze) theatervriendin. Toch krijg ik het gevoel van vrijheid en blijheid over me.

Als ik op mijn vouwfiets door de stad ga zie ik, Oldenzaal boeit, Oldenzaal bloeit, Oldenzaal wordt meer groener zeker met de 250 vierkante meter bloemenstrook op het Molkenboer. Een burgerinitiatief van Oldenzaler Erwin Iepma, waarmee ik hem graag complimenteer. Meer insecten in de stad, meer bloemen die bloeien en meer bijtjes die zoemen. Het zoemde zaterdagmiddag ook in de Palthe tuin een tuin vol met gezellig pratende en lachende mensen. Het oude keert terug in de stad. Niet te enthousiast Kaatje, blijf de regels hanteren want de IC’s liggen nog vol en het vaccinatiebeleid blijft maar zwabberen. Maar toch is er iets aan het veranderen. Er hangt iets in de lucht. Wij allen hopen op een goede en aanstaande afloop om precies te zijn. Mijn schoonzoon en dochter zijn geprikt en nu ze eenmaal de vaccinatie hebben gehad ziet ook de wereld van familie en familieleden er weer heel anders uit. We kijken weer voorzichtig vooruit, er worden weer plannen gemaakt. Er komt weer reuring in de stad en in de relaties en dat is goed. Maar laten wij er voor zorgen niet te voorbarig te zijn. De kunst is nu, om het enthousiasme niet met ons aan de haal te laten gaan. Voorzichtigheid is en blijft nog even geboden. Laat het virus ons niet opnieuw te grazen nemen. Het is maandagmiddag 12 uur, Margreth komt op bezoek, ze is ouderenadviseur en huisartsen ondersteuner. Ze neemt met mij mijn medicijngebruik door en praat met mij over mijn wel en mijn wee. Ik constateer wel: er is meer wel dan wee. Dus veroorloof ik mij voor het eerst na maanden om weer samen met Jan T een pilsje te gaan drinken bij Moatman. Drinken, maar met mate.

Kaatjeknip
Reactie: knipkaatje@gmail.com

Meer berichten
 
Auto zoeker