Column: Impuls

De verkiezingen zijn achter de rug; het volk heeft gesproken en het leven gaat door. Het is inmiddels al weer een week geleden dat ik de tweede corona-prik kreeg gezet. Deze pakte wel even anders uit dan de eerste. Misselijk, slaperig, geen fut, echt kortademig en geen energie. Zou het dan toch, was even mijn gedachte, niet dat ik bang was. Toch twee dagen bed moeten houden. Maar nee hoor, mijn motto blijft: niet opgeven. Ik bemerk dat veel leeftijdgenoten echt ontmoedigd geraken. Maar gelukkig ze uiten zich. Ook over het eenzaam zijn daar praat men graag over. Ze belde, (we bellen dagelijks), en vroeg of ik ook die brief had ontvangen van Impuls. Jazeker, die grote witte enveloppe had ik ook gekregen. Weggegooid geld, was haar commentaar. Dat vond ik eigenlijk ook wel. Drie bijna niets zeggende brieven waarvan de achterzijde niet was beschreven. Wij moeten zuinig zijn met papier en Kaatje had jij daar geen opbeurende teksten achterop kunnen schrijven was haar vraag. Ik probeerde haar licht getinte kritiek te bestrijden en daagde haar uit dat ik op zoek zou gaan naar de koffiepotten en theepotten en kleurplaten in mijn woonwijk ‘t Hooiland. Zelf is ze de 88 voorbij en uitbehandeld. Ze moet wachten op de prik die door de huisarts moet worden toegediend. U staat op de lijst, is haar laten weten. Ik ga wandelen op verzoek van Impuls. Ik ben de uitdaging aangegaan, heb ik mijn rondje buurtverkenning gedaan en ben opzoek gegaan naar de koffiepotten, theepotten en kleurplaten. Maar na ruim drie kwartier wandelen door de wijk niets van dit alles gezien. Wel gewuifd en teruggewuifd naar de bewoners in mijn eigen straat. Maar in andere straten, starende mensen, deze moeten gedacht hebben wel, wat is dat voor vreemde snoeshaan die bij ons voor het raam staat en naar binnen staat te gluren. Geen klein cadeautje, wel raambezoekje, wel gluren, geen koekjes, geen gebakjes.

Ze heeft wel een iPad, maar de cursus bij de Bieb ging niet door. Ze kan niet mailen, weet niets van Facebook en van Instagram heeft ze nog nooit gehoord. Dus ook van online spelletjes spelen blijft ze verstoken. De overheden zouden en hadden meer moeten investeren in hoe wij ouderen moeten omgaan met de laptop, PC en iPad. Wij, de echte ouderen, hebben de aansluitingen gemist en daar moeten ze nu maar mee leren leven. Dat het ook mij aan de nodige kennis ontbreekt werd mij duidelijk, toen ik verstrikt raakte in mijn wereld van de vele passwordbestanden. Maar gelukkig de ouderenbond KBO Oldenzaal heeft zijn vrijwilliger. Rinus heeft mij weer op het goede spoor gezet. Vandaar dat ik mijn column Impuls heb kunnen versturen. Het is goed om lid van een ouderenbond te zijn of van KBO of PCOB, immers in Oldenzaal zijn er 2.

Kaatjeknip
Reactie: Knipkaatje@gmail.com

Meer berichten
 
Auto zoeker